|
|
Düş I
Göz alabildiğine beyazlık! Karın yeryüzünü örttüğü, duyguları ısıttığı anlardan, görüntülerden... Duygularının, geçmişinin üstüne bu karın yağmasını bir daha kalkmamasını derinden istediği bir andı ama kalbinin sızlamasını hep soğuk kalmasına yeğlediğini hatırladı. Günün koşturmacaları bir örtü çekiyordu yalnızlık anlarına kadar.. Yalnız kalma isteği artmıştı son günlerde; sızıyı mı seviyordu, acıyı yenmeyi çabalayan hayallerini mi? Yoksa: Çatışmalarını mı: Yüreğini aşındıran değişiklikler oluşturan... Yüreğinin antikalaşmasını istiyordu, hayatın eskitmesine inat! Yavaşça kalktı banktan. Hiç iz olmayan kara basma duygusunu yaşamak için yürüdü, kar yağmadan önceki yeşilliğe. Hiç yaşanmamış duygularının ağırlığı altında eğilmeden bir kaç adım attı. Arkasına baktığında kar beyazlığının yerini alan izleri gördü. Neden duygularını yaşamaktan çekindiğini hatırladı; ilk sevgiliyi, yaşanmamış ve yaşanmayacak olanları da... Yüreğinde kalacaktı yaban otu gibi kıtlık ve yokluk getirecekti eskisi gibi. Her zaman hatırında olduğunu bilerek unuttu ve hızlı hızlı yürüdü.
Düş II
Birşeyler fısıldıyordu karanlık: Bana yakınsın, yokluksun. Işığa karşı koyamam her zaman yerimi bırakırım. Sense fazla bencilsin insanoğlu. Her zaman üstün yanların vardır: Eksik olduğun şeyler hep gereksiz yönlerdir. Neyin ne olduğu açık değil ben ve ışık kadar. Öyle bakma! Bunlar yasak itiraflar... Kendini kaptırma. Aşık olmaya kalkma. Kendinden üstün olana sevgi duyman neden bu kadar zor... Bense aşığım, yanlışsın... Daha doğrusu, samimisi: Aşkın, sevginin ne olduğunu bilmiyorum? Ne hissediyorum, hiçbir şey mi? Ne olduğunu bilmiyorum ama anlamayacak mıyım bir ömür. Ölümü düşününce herşeye çare gibi geliyor ama kendi irademle yaşamıyorsam sonunun benim elimle olmasının bir anlamı var mı? Diğer önemli noktaysa: Her halükarda benim elimden mi olmuş olacak? Bilmekle yapmak arasındaki ince fark... Sadece yaşamak: Varlık içinde hiçliksin ya da çoklu içinde noktasın, çok da küçük...
|
|